Girl that knows no fear.

Mai

Każdy zna jej imię. Mai najstarsze dziecko gubernatora. Mai przyjaciółka księżniczki Azuli. Mai ekspertka w każdym rodzaju broni rzucanej, szczególnie na duże odległości, nie ma drugiej lepszej. Sarkastyczna, ponura Mai, która wydaje się być zawsze znudzona, niezależnie od sytuacji. Mai, która nigdy nie miała, nie ma i nie będzie miała uczuć, szczególnie wobec drugiego człowieka. Apatyczna i spokojna Mai, której nie obchodzi nic, co w jakiś sposób jej nie dotyczy. Mai, której nie da się wyprowadzić z równowagi, za to ona doskonale radzi sobie z irytowaniem innych swoim niezmiennym spokojem. To całkiem zabawne, że już ją oceniłeś i uznałeś, że ją znasz tylko na podstawie jej imienia. Mai nie zna nikt. Za to każdy zna jej imię. I każdemu wydaje się, że wie o niej wszystko. A tymczasem nie wie nic.

Nikt nie wie, ile kosztowała ją przeszłość, kiedy wymagano od niej całkowitego opanowania i ciszy. Mogła dostać co tylko chciała, ale w zamian miała zachowywać się perfekcyjnie, jak na posłuszną córkę przystało. Nikt nie wie, że rzadko kiedy okazywano jej czułość, rodzice byli za bardzo skupieni na politycznej karierze, żeby zauważyć Mai, a jej wpojono, że swoje uczucia i zdanie ma zachowywać dla siebie, dlatego milczała, żyjąc na marginesie. Nigdy się nie zbuntowała. Nigdy nie przyznała. Nigdy nie sprzeciwiła. W zamian jednak nie dostała atencji ojca ani matki, zupełnie więc porzuciła sferę uczuć, uznając ją za niepotrzebną i zbyt bolesną. Zwłaszcza w otoczeniu nieczułych rodziców oraz pewnego księcia, który wydawał się niedostępnym celem. To może się wydać całkiem zabawne osobie z czarnym poczuciem humoru podobnym do humoru Mai; jej noże zawsze trafiały w cel, nieważne jak daleko się znajdował. Ale ten jeden jedyny cel zawsze wydawał się nie do osiągnięcia.
Nikt nie wie, jak bardzo była zdesperowana, kiedy Azula zaproponowała jej udział w misji schwytania Aanga, Zuko i Iroha. Dłużej już nie mogła znieść tego miasta ani własnej rodziny. Nie czekała na wyjaśnienia, po prostu się zgodziła, zostawiając za sobą wszystko i ani razu nie oglądając się za siebie. Nikt nie wie, ile ją to kosztowało, bo w końcu każdą emocję zatrzymywała dla siebie.

Nikt nie wie, jakie jej życie naprawdę było i jakie ciągle jest. Nikt nie wie, jaką niesie ze sobą historię i nikt się nie dowie. Nikt jej naprawdę nie zna i nigdy nie pozna.

Ale ciebie to nie obchodzi. W końcu to jest Mai. Ta Mai, która bez mrugnięcia okiem pozbawi cię palców z odległości stu metrów. Dlatego nie zapytasz. Chcesz tylko, żeby jej noże dosięgły tym razem kogoś innego, a mimo to roztacza wokół siebie aurę, której nie jesteś w stanie się oprzeć. To wszystko, czym stara się ciebie od siebie odepchnąć, sprawia, że tylko jeszcze bardziej pragniesz się do niej zbliżyć. Bo to ta Mai. Ta sama, którą podziwiasz, a której jednocześnie się boisz. Ta sama, która może cię złamać, jeśli tylko zechce, ale tego nie zrobi, bo czasami sama siebie nie poznaje. Ta sama, której nie można wchodzić w drogę ani się sprzeciwić. Ta sama, która chce, żeby cię bolało, tak jak ją od dawna boli, ale w żaden sposób tego nie okazuje, bo tak została wychowana.

Kiedy była dzieckiem, była szczęśliwym duszkiem, teraz jest twoim koszmarem. Kiedy była nieco starsza, stała się twoją ucieczką, a teraz jest pułapką. Kiedy dorastała, była twoim zwycięstwem.
Teraz jest twoją klęską.
____________________________________
Tadadadam. Jest i Mai, mam nadzieję, że nie zepsułam jej aż tak.
Ja nie gryzę, ona tylko rzuca shurikenami. Ale wątki lubi.